Van wasbenzine tot automatisering

Wilma begon bij de bibliotheek toen ze nog op school zat. “Toen kwamen de eerste geautomatiseerde systemen en een boekhoek in de boeken.
Dat waren nog eens tijden,” vertelt ze lachend. De bibliotheek zag er destijds
heel anders uit dan nu. “We zaten te roken terwijl we met wasbenzine boeken
schoonmaakten. En alle boeken werden nog gerepareerd. Kapotte kaften plakten wegewoon zelf.”

In de jaren die volgden veranderde niet alleen de techniek, maar ook het werk zelf. Waar vroeger veel aandacht uitging naar het beheren en onderhouden van de collectie, verschoof de focus steeds meer naar dienstverlening, ontmoeting en maatschappelijke impact.

Een loopbaan vol verschillende rollen

Wie Wilma vraagt welke functies ze allemaal heeft vervuld, krijgt geen kort antwoord. Gedurende haar carrière vervulde ze namelijk talloze rollen. Ze werkte bij de jeugdbibliotheek, hield zich bezig met digitale ondersteuning, was assistent-manager, actief lid van de ondernemingsraad en vertegenwoordiger in een landelijke adviescommissie. Daarnaast begeleidde ze mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, ondersteunde ze programmering en was ze jarenlang een vertrouwd gezicht voor bezoekers in de front office. “Juist die afwisseling vond ik mooi. Ik heb heel veel verschillende onderdelen van de bibliotheek mogen meemaken.”

Een van haar persoonlijke hoogtepunten was haar tijd in de ondernemingsraad. “Daar heb ik veel kennis opgedaan en ben ik breder gaan kijken. Door contacten met andere bibliotheken zag ik ook hoe goed wij het eigenlijk doen. Daar ben ik altijd trots op geweest.”
  

De kracht van contact

Wat als een rode draad door Wilma’s loopbaan loopt, is haar betrokkenheid bij mensen. Of het nu ging om bezoekers, collega’s of medewerkers met een afstand tot de arbeidsmarkt: ze maakte altijd tijd voor persoonlijk contact.

“Mijn tip aan collega’s is dan ook om de vloer op te lopen. Je haalt je informatie niet op door altijd achter de balie te staan. Ik maak graag een praatje met mensen. Door goed te luisteren ontdek je de échte vragen waar mensen mee rondlopen.” Juist die ontmoetingen gaven haar energie. “Dan zie je aan iemands gezicht dat diegene blij is dat hij of zij gezien wordt. Dat blijft bijzonder.”

Ook haar werk voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt ligt haar na aan het hart. “Ik vecht voor ze. Ik zoek uit welke mogelijkheden en subsidies er zijn en probeer mensen verder te helpen. Laatst vond ik nog een brief terug van een meisje dat psychisch een moeilijke periode doormaakte. Ze bedankte me voor mijn hulp. Dat zijn momenten die je niet vergeet.”
  

Iedereen is welkom

De projecten waar Wilma de afgelopen jaren met veel plezier aan heeft gewerkt, zijn Spoorlezen, de TaalTour en de rondleidingen voor NT1- en NT2-deelnemers.

“Dat zijn mensen die soms minder taalvaardig zijn. Ik laat ze zien dat ze welkom zijn in de bibliotheek. Dat er buitenlandse kranten zijn, wifi, makkelijk-lezenboeken en nog veel meer. Ik vind het belangrijk dat mensen zich thuis voelen.”

Dat gastvrije gevoel ziet ze als een van de belangrijkste kwaliteiten van de bibliotheek. En misschien ook wel van zichzelf. “Ik ben er trots op dat ik dat gevoel goed over kan brengen.”
  

Van postkantoorfunctie naar maatschappelijke speler

In ruim vijf decennia zag Wilma de bibliotheek ingrijpend veranderen. “Van een bibliotheek à la postkantoor zijn we uitgegroeid tot een gerenommeerde organisatie. We zijn veel professioneler geworden en betekenen meer voor de overheid en de samenleving. We zijn meer in beeld gekomen en het aantal bibliotheeklocaties in Tilburg is gegroeid.”

Hoewel ze aanvankelijk moest wennen aan de komst van de LocHal, veranderde haar beeld al snel. “Ik zag er eerst tegenop. Het voelde zo massaal. Ik was bang dat mensen niet meer terug zouden komen. Gelukkig heeft de stad de LocHal echt omarmd.”

Tegelijkertijd ziet ze kansen voor de toekomst. “Ik zou graag nog meer laagdrempelige programmering zien. Activiteiten die ook mensen aanspreken die niet hoogopgeleid zijn. De bibliotheek is er voor iedereen.”
  

Samen door pieken en dalen

Wanneer Wilma terugkijkt, realiseert ze zich hoe verweven haar leven met de bibliotheek is geraakt.

“Ik werk hier al sinds mijn zestiende. Eigenlijk is de bibliotheek mijn hele leven geweest. Alle fases van mijn leven heb ik hier doorgemaakt. Samen zijn we door diepe dalen en hoge pieken gegaan.” Nu het afscheid dichterbij komt, overheerst dan ook een dubbel gevoel. “De bibliotheek was goed voor mij, maar ik was ook goed voor de bibliotheek. We waren er voor elkaar als het moeilijk was.” Haar collega’s gaat ze dan ook het meeste missen.

En een laatste advies aan die collega’s? “Deel kennis met elkaar en zie de mens. Je bent nergens te goed of te slecht voor. Help elkaar waar nodig. En onthoud: het is belangrijker om lang te lopen dan om kort te rennen.”